Ludzie wołają mnie Benjii mówią, że mam 2 lata. Powiedzieli też, że wyglądam jak mieszanka

Owczarka Niemieckiego i Huskiego, nie wiem co to oznacza. Opowiem Wam moją historię.

Niewiele pamiętam z miejsca gdzie się urodziłem, gdzie się wychowałem.

Pamiętam, że kilka miesięcy włóczyłem się po jakieś wsi. Nikt mnie nie chciał,

każdy mnie przeganiał.. a tak chciałem być blisko ludzi. Było mi smutno, gdy

nikt mnie nie przytulał, nie głaskał. Pod Opolem złapali mnie jacyś ludzie i kazali

wejść do samochodu. Jechałem grzecznie nie wiedząc co zaraz się stanie.

Dojechaliśmy do miejsca gdzie było dużo psów i ludzi, bałem się. Ludzie

powiedzieli mi, że wszystko będzie dobrze. Zamknęli mnie w jakieś klatce gdzie

spędziłem 6 tygodni. Często zaglądali do mnie-zabierali na spacery, karmili. Znowu

przeprowadzka. Zawieźli mnie gdzieś, tym razem okazało się, że jadę do domu!

Moja radość nie trwała wiecznie-dowiedziałem się, że zostanę tam tymczasowo

dopóki ktoś mnie nie zechce. Nie polubiłem ich, bo zabrali mnie, jak to oni

mówili, do prysznica. Lali mnie wodą i nałożyli na mnie coś

śmierdzącego-szampon. Teraz znów ich lubię-zabrali mnie na spacer, nakarmili,

pokazali gdzie mogę spać. Ale nadal nie wiem co ze mną będzie. Jest mi bardzo smutno, czuję się niepotrzebny.

Nikt mnie nie chce, nikt mnie nie kocha. Troszkę boję się obcych ludzi-co jak

znowu spotka mnie krzywda?! Nie jestem agresywny, gdy widzę rękę-wycofuję się.

Ludzie mówią, że jestem zaszczepiony. Pamiętam jak pojechaliśmy do weterynarza.

Lekarz wyjął taką olbrzymią igłę i wbił mi ją! Ludzie mówili, że tak trzeba,

więc byłem grzeczny.

Moim jedynym minusem jest to, że pokonam każde ogrodzenie. Potrzebuję trochę

czasu, żeby się oswoić.

Benji ma już swój dom!